oekraineTandpasta

Recent vloog ik over ‘de grote plas’ naar een ander continent. Ik voelde me bevoorrecht weer naar een congres in de V.S. te mogen en tegelijkertijd bezwaard gezien mijn negatieve bijdrage aan de opwarming van de aarde. Bovendien had ik de vliegschaamte niet afgekocht met een paar eurocent, omdat ik niet zo overtuigd ben dat daarmee het klimatologisch tij substantieel gekeerd kan worden. Het was wel zo dat ik met slechts wat handbagage op pad ging – dat zou misschien toch wel een litertje kerosine (of twee) kunnen schelen?

Het congres was interessant, nuttig en het was goed weer wat internationale collegae te spreken en desgewenst de hand te schudden. Om toestemming van fysiek contact kenbaar te maken, konden we onze naambadge voorzien van een kleurrijke sticker: groen (handshake/hug), oranje (fist) en rood (elbow). Wellicht iets om even in het achterhoofd te houden wanneer wij weer grote bijeenkomsten houden. Tijdens dit verblijf in het land van onbegrensde mogelijkheden is me opgevallen dat de groep die weinig mogelijkheden heeft (de zogeheten homeless) immer aanwezig zijn. Hun hele hebben en houden bestaat vaak uit de kleren die ze dragen en een plastic tasje. 
De parallel met de vele vluchtelingen elders in de wereld dringt zich dan op, maar er is dus geen tiran of oorlog voor nodig. Ook een indruk die blijft hangen. En één die bij een digitaal gehouden congres niet aan bod komt. Tenslotte een laatste indruk. Toen ik me voor de retourvlucht net goed en wel geïnstalleerd had, kwam het verzoek voor medische bijstand. In het vliegtuig bleek een peuter met hoge koorts te zijn en de vraag (achter de vraag om hulp) was of we wel door zouden kunnen vliegen… Na een gesprek met de moeder kon ik de peuter op 10 kilometer hoogte enigszins onderzoeken. Het zuurstofgehalte kon gemeten worden en was goed. Sterker nog: mijn eigen waarde was lager dan dat van de door een virus geplaagde peuter. Ik gaf wat adviezen aan de moeder en gelukkig konden we door vliegen. Overigens adviseer ik de KLM hierbij om - nog vóór het aflossen van de staatslening - bij de lokale drogist een paar doosjes met paracetamol zetpillen aan te schaffen en de EHBO doos in elk vliegtuig daarmee uit te rusten. Eenmaal weer gezeten in de stoel - het was al een tijdje donker in de cabine - ging ik me maar eens klaar maken voor de nacht. En tandenpoetsen hoort bij dat ritueel. Nu had ik een klein etuitje gekregen van de KLM met daarin een tubetje. Een flinke klodder ervan liep al een beetje uit op mijn borstel nog voordat ik het fonteintje in het toilet bereikte. Snel poetsen dus. Maar man, wat was dat vies spul. Het smaakte naar alles behalve tandpasta. Spoelen en spugen (3x). Brr, eetlust direct weg. Dan eerst maar proberen in te dommelen. Een aantal uren later, na het ontbijt, ontdekte ik dat de bewuste tube handcrème bevatte. Die met tandpasta lag ernaast…. Deze lange aanloop brengt me op de inzamelactie van De Bron voor de Oekraïne. De hier al eerder gedane oproep heeft al geresulteerd in een drietal kratten met toiletartikelen voor de vluchtelingen uit Oekraïne. Hierbij nogmaals het verzoek om bij de zondagse vieringen verzorgingsproducten in te leveren. Dat mag ook tandpasta of handcrème zijn. En het kan de hele mei maand nog. Alvast hartelijk bedankt!
Vanuit de werkgroep diakonie, Christian Hulzebos