Dank vanuit de wijkgemeente

Op zondag 29 januari heeft Maria Ufkes-Kayatz haar taak als diaken neergelegd. We hebben haar dank gezegd voor al het werk dat ze heeft gedaan en haar enthousiaste inzet in de werkgroep diaconaat. Vanuit de gemeente heeft ze een kaars meegekregen.
Ook hebben we Evert en Gera Berends bedankt voor zoveel jaren kosterswerk.
We mochten hen interviewen het verslag vindt u hieronder.

Evert en GeraEvert en Gera Berends gestopt als kosters

Voor Evert en Gera Berends kwam er op Kerstavond 2022 een einde aan een tijdperk. Een mooi moment voor een terugblik, want zeker Evert heeft lang gekosterd in de Bron, de laatste jaren samen met Gera. ‘Als je zegt dat we bijna bij de inventaris horen, kom je aardig in de buurt. Het zal al met al drieëndertig, vierendertig jaar zijn.’
In die tijd is er veel veranderd, zegt Evert: ‘We begonnen in de aula van de Beijumkorf, buurtcentrum en schoolgebouw. Daar moest alles voor de zondagse dienst elke week weer worden klaargezet. Het orgel moest van onder een trap te voorschijn gehaald worden, we moesten de stoelen klaarzetten en het liturgische centrum opbouwen, en na afloop alles weer opruimen.

Dat kon iemand in zijn eentje nooit doen. En toen we dan toch een eigen kerkgebouw kregen, was een deel van de kerkzaal door de week nog steeds een klaslokaal. Dus voor elke zondag moesten we de vouwwand en de tafels weer weghalen. Tegenwoordig hoef je zelfs meestal de stoelen niet meer klaar te zetten, je moet erop letten of alle lichten aan zijn en of op de tafel alles klaarstaat, en zorgen dat er na de dienst koffie en eventueel ranja kan worden gedronken. Verder moeten er in de foyer nog wat tafels worden klaargezet. Je zorgt ervoor dat alles praktisch reilt en zeilt. En ik ben iemand die graag met zijn handen werkt.’ Gera vult aan: ‘Je voelt je er verantwoordelijk voor dat alles goed loopt; zo heb ik op kerstavond verschrikkelijk gebaald toen bleek dat we niet genoeg glühwein hadden warmgemaakt.’ ‘Dat blijft ook een gok’, aldus Evert, ‘je weet vooraf nooit hoeveel mensen er komen, hoeveel daarvan er regelrecht naar huis gaan en hoeveel er blijven plakken. Dan kun je vooraf wel tellen hoeveel mensen er zijn, maar dan moet je toch nog improviseren.’
Gera, zelf kostersdochter, is niet Everts eerste medekoster, vertelt hij: ‘Ik heb het samen met verschillende mensen gedaan, onder andere een jaar of drie, vier met mijn dochter Geertje, totdat zij naar België verhuisde.’ Daarna nam Gera het over: ‘Ik ga toch met hem naar de kerk, dan kan ik ook wel met hem kosteren. Evert liet het klaarzetten van de geluidsinstallatie en de opname-apparatuur graag aan mij over. Tegenwoordig hoort dat allemaal bij het werk van degene die de opname verzorgt, maar tot aan Corona deden wij dat er ook bij. Ik werd daar ook wel eens wat zenuwachtig van, vooral als tijdens de dienst bleek dat er een microfoon niet helemaal goed stond. Ik ben blij dat ik dat niet meer hoef te doen.’ Behalve het kosterschap heeft Gera nog tal van andere taken in de Bron (gehad). ‘Ik heb in de werkgroep Eredienst gezeten, ik coördineer nog steeds de bloemengroet en ik sta ook op het rooster als lector en voor de afwas. O ja, en eens in de maand werk ik de orde van dienst uit zodat die goed op papier staat. We zijn zeker niet weg!’
Evert en Gera wonen in een knus huis in de oude kern van Adorp, op minstens een halfuur fietsen vanaf de Bron. Hoe zijn ze ooit in de Bron terechtgekomen? Evert: ‘Het is maar goed zes, zeven kilometer hoor.’ Gera: ‘We werden aangesproken door de openheid, die was hier vanaf het begin. Het voelde als een samenzijn van zoekende mensen, ieder met een eigen visie op het geloof. Maar wel betrokken om mét en ván elkaar te leren, met de Bijbel als leidraad. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om samen kerk te zijn, en dat kan in de Bron. Ik moet ook eerlijk zeggen: ik kwam uit een stad, ik paste denk ik niet meer zo in een dorpse kerk zoals je die dertig, veertig jaar geleden nog had.’ Dat zal in de loop der tijd ook best veranderd zijn, maar Evert en Gera zijn inmiddels in de Bron helemaal thuis. Dat wil niet zeggen dat ze het eens zijn met alles wat hier gebeurt, ‘maar hier kun je er altijd een goed gesprek over hebben.’ We hopen hen beiden nog lang in de Bron te mogen begroeten.
Agnes de Vos en Marjanne Binsbergen