augustus 2022 diakonieDiaken op vakantie – voedselactie

Recent las ik in het boek Eeuwig Licht (F. Spufford, 2021) de interessante zinsnede “Hij is tevens diaken bij de Vreugdevolle Samenkomsten van de Heilige Geest, maar hij voelt zich niet moreel verplicht om zijn toewijding aan het pad van de hemelse vrede uitvoerig onder woorden te brengen ...”. Hierin herkende ik mijzelf wel als diaken - niet zozeer evangeliseren in woorden, maar vooral in daden. Het voerde mijn gedachten ook even terug naar een voorval in onze vakantie. Wat concreter: naar mijn eigen reactie op de vraag van een Portugese jongeman. De knaap had kort ervoor mijn eega benaderd om even mee te lopen naar een dichtbijgelegen broodjeszaaak. Hij had die dag nog niet gegeten en nu onderhand wel trek. We waren met de hele familie op stap, dat zag de Portugese jongeling ook wel, en dat zou zijn kans op succes verhogen - alsof hij kon lezen dat wij eigenlijk altijd iets geven aan diegene die ons wat vraagt als we ons elders begeven. Nu wil ik mij daar niet op voor laten staan, begrijp me goed, maar we proberen wel ons kroost mee te geven dat het goed is om datgene wat je hebt te delen en een helpende hand uit te steken.

De één noemt dat normaal, de ander naastenliefde of noaberschap, hoewel die laatste term niet in alle Nederlandse gemeenten inclusiviteit (bijvoorbeeld voor asielzoekers) garandeert. Dat hulp aanbieden niet altijd goed uitpakt, bleek mij uit de zeer verontwaardigde reactie van een oude Parisienne toen ik aanbood haar koffer uit de Parijse metro te dragen. Uit haar reactie maakte ik op dat ze dacht dat ik haar de koffer afhandig wilde maken... Smalende blikken van onze kinderen vielen me ten deel. “Papa, niet iedereen wil geholpen worden,” sisten ze me toe. Dat passeerde een aantal jaar geleden. Hetzelfde gebeurde toen ik deze vakantie een lokale Portugese tuinman een koekje aanbood, wat hij beleefd afsloeg. “Zie je wel papa!” Onder het motto als mensen iets willen, vragen ze het wel, vervolgden we onze weg. In dat kader zou een goedkeurende reactie op de vraag van de Portugese jongeling ook logisch zijn geweest. Inderdaad, zijn geweest. Ware het niet dat een van ‘zijn collega’s’ hem voor was. Een paar minuten geleden. En die jongeman zag er minder goed verzorgd uit dan hij – met een schoon gewassen gezicht en dito kleren. Bovendien was ik enigermate geïrriteerd omdat hij ons naar een broodjeszaak wilden leiden (we kwamen zelf net uit de Spar), was ik de dag ervoor verbrand (waaraan ik bij elke stap herinnnerd werd), enzovoorts. Helaas voor hem was mijn oordeel nu een niet-diakonaal en gedecideerd ‘Não’.
Behalve dat ik daaraan terug dacht toen ik de hierboven genoemde zin las, bedacht ik me nog iets anders wat we in de afgelopen Diakonievergadering besproken hebben. Namelijk dat we een inzamelingsactie voor Oekraïne gaan organiseren. Ditmaal willen we u allen vragen om houdbare voedingsmiddelen mee te nemen naar De Bron. We zullen deze voedselactie voor Oekraïne starten in de Vredesweek op zondag 18 september. Gedurende een aantal weken, waarschijnlijk tot en met de oogstdienst in oktober 2022, wordt uw inbreng erg gewaardeerd.
Vanaf een prachtig eiland met de meest fantastische kerkjes (zie foto voor de Kapel van Onze-Lieve-Vrouwe van Vrede boven de stad Vila Franca do Campo, Sao Miguel, Azoren) wil ik de voedselactie van harte aanbevelen. En wens ik ons allen een goed (diakonaal) jaar in Stad.
Namens de werkgroep diakonie, bom dia,
Werrkgroep Diaconie, Christian Hulzebos