facebook button

uitvaartbegeleiding

Uitvaartbegeleiding.

Meldpunt uitvaarten

In geval van een overlijden binnen de Protestantse Gemeente Noord, vragen we u naar het speciale nummer te bellen: 050 – 205 33 30. De mensen die opnemen helpen u zo spoedig mogelijk verder.

 

telefoonTelefonisch spreekuur

Dagelijks is er een telefonisch spreekuur van 17.00 - 18.00 uur.
tel. 06-32143701

 

ovdlogo

Coronatijd, veertigdagentijd, latifagebed.

Het zijn momenten om eens even stil te staan, ons te bezinnen op wat ons overkomt, bezighoudt en bezielt. De coronatijd bracht ons ongewild tot bezinning dat niet alles zomaar gebeurt, dat werkelijk ons hele ‘gewone’ bestaan op losse schroeven komt te staan; we opnieuw ons moeten beraden hoe we hiermee om moeten en kunnen gaan. In gelatenheid of creatief zoeken. In een andere relatie tot alles komen te staan. De veertigdagentijd is ook bedoeld voor inkeer: hoe we in ons geloof staan, wat Jezus ons werkelijk doet, zegt en voorgeleefd heeft, tot bezinning komen hoe we eigenlijk ons leven invullen.
Het latifagebed (dat ons is aangereikt als bezinningsmogelijkheid) gaf ons tot nu: “ik besta, ik verlang, ik hoop.” Al deze mogelijkheden daagden me uit tot inzicht hoe ik werkelijk leef, in het leven zou willen staan en daar gehoor aan zou willen geven. Want alle drie kunnen me/ons wakker schudden en door kwetsbare gesprekken tot nieuwe inzichten komen en waar mogelijk tot nieuwe levenswijze komen. Ga er maar aanstaan: door corona blijkt onze kwetsbare gezondheid en ons kwetsbare bestaan.

Ook in de veertigdagentijd kan bijv. leven en dood door elkaar gehaald worden en in welke mate ik daaraan vasthoud. Het latifagebed laat me letterlijk stilstaan bij de begrippen: “ik besta”, los van mijn drukke gedoe (in hoofd en praktijk), “ik verlang” naar wat ik werkelijk verlang, wat doet er werkelijk toe, wat vervult mijn verlangen eigenlijk. En datzelfde geldt voor “ik hoop”.
De discipelen vroegen zich af waarom Jezus zijn dood tegemoet wilde. Hun bestaan druiste volledig in tegen wat zij verlangden, hoopten. Ben ik in staat om met hen in die twijfel mee te gaan in die levensgang? Je een vreemdeling voelen in je eigen bestaan? Met pijnlijke tijden van ontgoocheling, je alleen gelaten voelen, ten koste van jezelf vasthouden aan..
”U neemt mij aan zoals ik ben, U zuivert uit wie ik zal zijn, U drukt Uw zegel op mijn ziel en leeft in mij”.
Eén van u, een gemeentelid