In memoriam Marga van der Wenden

Op dinsdag 15 september namen wij afscheid van Marga van der Wenden op de Natuurbegraafplaats Hilligmeer in Eext. Het was een afscheid op een prachtige plek, met mooie muziek en warme woorden.
Marga was sinds een jaar ernstig ziek. Ze is op dinsdag 8 september thuis in alle rust overleden.

Op haar rouwkaart stond: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad; Psalm 119 vers 105. Deze tekst hing bij Marga in haar ouderlijk huis en kwam later ook in hun trouwbijbel. Het heeft haar altijd getroost en gesterkt.

Marga en Teun waren de laatste tijd weer wat meer betrokken bij onze gemeente De Bron en ze keken toen Marga zieker werd samen onze diensten online.

Marga heeft bij ons aan de oecumenische vieringen meegedaan en ze was ook betrokken bij het jeugdwerk in die tijd.
Ze heeft ook een keer een maalverhaal verzorgd en vertelde met grote betrokkenheid over haar werk in de psychogeriatrie. Het was een gedenkwaardige avond, want wie kent er niet iemand met dementie. Marga vertelde hierover met grote bevlogenheid.

De openheid waarin ze allebei over Marga haar ziekte spraken, de laagdrempeligheid die ze boden om mee te kunnen leven heeft me geraakt. Marga vond het niet moeilijk om dood te gaan, maar wel om los te laten van Teun die haar zo lief was, de kinderen en kleinkinderen en hun achterkleinkind.
Wat hebben ze genoten van hun vakantie op Bonaire waar ze Iris ,kleindochter en haar man Kevin en achterkleindochter Demi bezochten. Vol enthousiasme werden de verhalen gedeeld met ook een groot optimisme van, misschien gaan we volgend jaar wel weer….
Eind juni hebben ze met hun kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden nog een prachtig weekend gehad. Ze heeft zo genoten van de speciale gesprekjes die ze met iedereen heeft gehad. Marga was een mensen-mens met een warm hart, een blijmoedig mens met een luisterend oor voor de mensen die op haar pad kwamen.
De laatste keer dat ik haar sprak gaf ze ook aan dat het wachten op haar dood voor haar niet zo had gehoeven en dan doelde ze op de laatste weken. Ook voor dat wachten is moed voor nodig. In bed liggen en niets meer kunnen, veel pijn hebben en afhankelijk zijn. Wat had ze zelf toch veel gezorgd voor anderen en nu moest zij al die hulp accepteren, maar klagen deed ze niet. Tot op het laatst was er nog altijd humor in de gesprekken Ze kon haar situatie relativeren met de opmerking: het is wat het is. Gelukkig met aan haar zijde haar Teun als rots in de branding.

En zo bij het voorbereiden van haar afscheid kwamen er zoveel mooie herinneringen naar boven en die herinneringen mag je keer op keer herhalen en delen met elkaar. Daar word je, ondanks het verdriet en gemis ook blij van. Dat mag je koesteren als een kostbaar kleinood.

Met Marga haar motto: “vier het leven, dans in de regen” Ze heeft dit volop gedaan, het leven gevierd, waar kon en gedeeld met de mensen die haar lief waren met steun van God die haar voorging als een lamp voor haar voeten en een licht op haar pad.

Immie Hoekstra, uitvaartgroep